حقوق بشر

دنیای اسلام، فرهنگ و تمدنی غنی دارد و با توجه به همین پشتوانه عظیم فرهنگی، نظامی جامع و پویا برای حکومت ارائه می‏دهد. در نظام اسلام، موضوع «حقوق بشر» یکی از مباحث مهم در امر حکومت به شمار می‏آید و نظام حقوقی اسلام، به خاطر داشتن منابع اصیل و توجه به جنبه‏های گوناگون زندگی انسان، مباحث جامعی درباره حقوق بشر مطرح می‏کند.

اصطلاح حقوق بشر که «در فرهنگ‏های دیگر، سابقه تاریخی کهن ندارد» و در سده‏های اخیر در جامعه بین‏المللی بر سر زبان‏ها افتاده، از هزار و چهارصد سال پیش به صورت گسترده و همه جانبه در آیین مقدس اسلام مطرح شده است.

از نگاه اسلام و قرآن،


حقوق بشر

دنیای اسلام، فرهنگ و تمدنی غنی دارد و با توجه به همین پشتوانه عظیم فرهنگی، نظامی جامع و پویا برای حکومت ارائه می‏دهد. در نظام اسلام، موضوع «حقوق بشر» یکی از مباحث مهم در امر حکومت به شمار می‏آید و نظام حقوقی اسلام، به خاطر داشتن منابع اصیل و توجه به جنبه‏های گوناگون زندگی انسان، مباحث جامعی درباره حقوق بشر مطرح می‏کند.

اصطلاح حقوق بشر که «در فرهنگ‏های دیگر، سابقه تاریخی کهن ندارد» و در سده‏های اخیر در جامعه بین‏المللی بر سر زبان‏ها افتاده، از هزار و چهارصد سال پیش به صورت گسترده و همه جانبه در آیین مقدس اسلام مطرح شده است.

از نگاه اسلام و قرآن، یکی از بدیهی‏ترین حقوق انسان، حفظ «کرامت» اوست که همه انسان‏ها و همه دین‏ها در مورد این حق اتفاق نظر دارند. کرامت، صفتی است که همه انسان‏ها را فرامی گیرد و جزو ماهیت انسان به شمار می‏آید؛ زیرا کرامت، یک حق خدادادی انسان است، چنان‏که خداوند در قرآن کریم اشاره می‏کند:

وَ لَقَدْ کَرَّمْنا بَنی آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلی کَثیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضیلاً.(اسراء:70)

ما فرزندان آدم را بسیار گرامی داشتیم و آنها را در خشکی و دریا جابه‏جا کردیم و از غذاهای پاکیزه به آنها روزی دادیم و آنها را بر بسیاری از مخلوقات خود برتری دادیم.

هیچ «کَرَّمْنا» شنید این آسمان که شنید این آدمی پر غمان

تاج «کرّمنا» ست بر فرق سرت طوق «اَعْطَیْناک» آویز برت

امام علی علیه‏السلام در این باره می‏فرماید:

وَ اسْتأدَیَ اللّه‏ُ سُبْحانَهُ المَلائِکَةَ وَدیعَتَهُ وَ عَهْدَ وَصیَّتِهِ فی الاِْذْعانِ بِالسُّجُودِ لَهُ وَ الخُشُوعِ لِتَکْرِمَتِهِ.

خدای پاک از فرشتگان خواست تا آنچه در عهده دارند، انجام دهند و عهدی را که پذیرفته‏اند، بدان وفا کنند، این‏گونه که بر آدم سجده کنند و او را بزرگ شمارند.

«سجده فرشتگان در برابر انسان، فقط به خاطر کرامت وجودی انسان است؛ برای آنکه منشأ این کرامت از دید امام علی علیه‏السلام ، همان دمیدن روح خدایی در وجود آدمی است».

پیام متن:

1. واژه حقوق بشر، در اسلام سابقه طولانی دارد.

2. کرامت، موهبتی خدادادی به همه انسان‏هاست و همگان موظفند به آن ارج نهند.

3. سبب کرامت انسان، دمیدن روح خدایی در وجود اوست.

رفتار حاکمان با مردم

چنان‏که از قرآن و سنت استفاده می‏شود، حاکمان دو نوع رفتار با مردم داشتند:

1. شیوه رفتاری مبتنی بر اهانت به مردم

در این باره قرآن کریم، یکی از ویژگی‏های فرعون و فرعون‏صفتان را بی‏اعتنایی به کرامت انسان‏ها و برخورد اهانت‏آمیز با آنان می‏داند. خداوند در این کتاب آسمانی می‏فرماید: «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ؛ فرعون قومش را کوچک و تحقیر کرد تا از او پیروی کردند». نکته‏ای که از این آیه شریفه استفاده می‏شود، این است که فرعون ابتدا حق مسلّم مردم زمان خودش؛ یعنی کرامت آنها را زیر پا نهاد و مردم را خوار کرد و آن‏گاه آنان را به اطاعتی ذلیلانه از خود وادار ساخت.

2. شیوه رفتاری مبتنی بر تکریم انسان

پیامبران و بزرگان الهی، نمونه کامل رفتار کریمانه با انسان‏ها هستند. این رفتار ایشان حتی شامل کسانی چون فرعون نیز می‏شد. برای نمونه، خداوند به موسی و هارون دستور می‏دهد که با او ملایم و نرم سخن بگویند: «وَقُولا لَهُ قَوْلاً لَیِّنًا لَعَلَّهُ یَتَذَکَّرُ أَوْ یَخْشی؛ با فرعون! به نرمی سخن بگویید، شاید او فطرت خداخواهی خود را به یاد آورد یا بترسد».

پیام متن:

1. برخورد تحقیرآمیز و پایمال کردن کرامت انسان، ویژگی فرعون و فرعونیان است.

2. رفتار کریمانه، حق انسان است، حتی در برخورد با دشمن خدا و پیامبر.

انواع رفتار کریمانه

رفتار مبتنی بر تکریم را از دو جهت می‏توان بررسی کرد:

1. رفتار کریمانه مبتنی بر روابط دینی.

2. رفتار کریمانه مبتنی بر روابط انسانی.

امام علی در روابط اجتماعی با مردم، رفتاری کریمانه با هدف بزرگ‏داشت انسانیت مردم داشت، نه شرایط دیگری چون دین و مذهب. ایشان در عهدنامه معروفش می‏فرماید:

وَ اَشْعِرْ قَلْبَکَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِیَّةِ وَ الْمَحَبَّةَ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لا تَکُونَنَّ عَلَیْهِمْ سَبُعا ضاریا تَغْتَنِمُ اَکْلَهُمْ، فَاِنَّهُمْ صِنْفانِ اِمّا اَخٌ لَکَ فِی الدِّینِ اَوْ نَظیرٌ لَکَ فِی الخَلْقِ.

مهربانی را پوشش دل خود قرار ده و با مردم دوست و مهربان باش. مبادا مثل حیوان درنده خویی باشی که خوردن مردم را غنیمت می‏شماری؛ زیرا مردم دو دسته‏اند: گروهی برادر دینی تو و گروهی دیگر همانند تو در آفرینش هستند.

واژه «الرّعیة»؛ (مردم) شامل مسلمان و غیرمسلمان می‏شود و نهی امام از اینکه حاکم نباید درنده‏خو باشد، به این نکته اشاره دارد که تجاوز به حقوق دیگران، انسان را از مقام انسانیت دور می‏کند و در ردیف حیوانات قرار می‏دهد.

«در این بخش از عهدنامه، سه واژه «الرحمه، المحبه، اللطف» آمده است که هر کدام، مقدمه و زمینه به وجود آمدن دیگری است». این سه رفتار انسانی، حافظ کرامت مردم خواهد شد و «رفتار کریمانه مبتنی بر روابط انسانی، می‏تواند مبنای حقوقی در مناسبات سیاسی دولت و مردم نیز قرار گیرد.» حتی به قانون و آیین‏نامه اداری تبدیل شود. نکته دیگر آنکه تفاوت رفتار و روابط اجتماعی حکومت اسلامی با دیگر حکومت‏ها در اصلاح بینش و نگرش مردم است؛ یعنی حکومت دینی افزون بر اینکه وظایف مشخص شده همه حکومت‏ها را انجام می‏دهد، یک قدم بیشتر بر می‏دارد و «زمینه‏های اصلاح مردم را فراهم می‏سازد.» فراهم کردن زمینه‏های اصلاح، مقدمه ایجاد و حفظ کرامت انسانی است و اصلاح نیز موضوعی فراگیر و شامل همه انسان‏هاست.

پیام متن:

1. رفتار کریمانه حضرت علی علیه‏السلام ، شامل همه مردم مسلمان و غیر مسلمان می‏شود.

2. تفاوت اصلی حکومت اسلامی با دیگر حکومت‏ها، در اصلاح فراگیر و همه جانبه مردم است.

رفتار کریمانه امام علی علیه‏السلام با مردم بر اساس روابط و شأن انسانی

توجه به کرامت انسانی و حفظ آن، در تمام رفتارهای حضرت علی علیه‏السلام موج می‏زند. چند نمونه را در این باره از ایشان نقل می‏کنیم:

1. امام علی علیه‏السلام وقتی از جنگ صفین به کوفه باز می‏گشت، به قبیله‏ای از بنی‏همدان برخورد کرد. حرب بن شر حبیل که از بزرگان قوم خود بود نزد حضرت علی علیه‏السلام آمد. سپس پیاده به دنبال امام راه افتاد، در حالی که امام سواره بود. امام علی علیه‏السلام فرمود: «بازگرد که پیاده رفتن چون تویی با چون من، موجب فریفته شدن والی و خوار شدن انسان مؤمن است».

2. وقتی امام علی علیه‏السلام به شهر انبار وارد شد، مردم شهر از مرکب‏های خود پیاده شدند و پیشاپیش امام دویدند. امام با عصبانیت فرمود: این چه کاری است که انجام می‏دهید؟ گفتند: یکی از عادت‏های ماست که به وسیله آن، حاکمان خود را گرامی می‏داریم. امام فرمود:

وَ اللّه‏ِ ما یَنْتَفِعُ بِهذا اُمراءُکُمْ وَ إنَّکُمْ لَتَشُقُّونَ عَلی اَنْفُسِکُمْ فی دنیاکُمْ وَ تَشُقُّونَ بِه فی آخِرَتِکُمْ وَ ما اَخْسَر المَشقَّةَ وَراءَهَا العِقابُ وَ اَرْبَح الدَّعَةَ مَعَها الاَمانُ مِنَ النّار.

به خدا قسم، امیران شما از این کار چه سودی می‏برند؟ (سودی نمی‏برند) شما خودتان را در دنیایتان و آخرتتان به زحمت می‏اندازید. و چه زیان‏بار است، زحمتی که به دنبالش عذاب باشد و چه سودمند است، آسایشی که به همراه دوری از آتش باشد.

3. یکی دیگر از نمونه‏های رفتاری امام در این باره، رفتار علی علیه‏السلام با مردی از اهل کتاب است. امام علی علیه‏السلام در زمان خلافت خویش، با مردی از اهل کتاب هم‏سفر شد. آن مرد که امام علی علیه‏السلام را نمی‏شناخت، از ایشان پرسید: مقصدت کجاست؟ امام فرمود: کوفه. وقتی بر سر دو راهی رسیدند، امام از راه کوفه نرفت، بلکه آن مرد را همراهی کرد. آن مرد با شگفتی پرسید: مگر به کوفه نمی‏روی؟ امام فرمود: چرا، می‏خواهم قدری تو را همراهی کنم تا حق دوستی را به جا آورده باشم.

پیام متن:

1. وظیفه حاکم، زمینه‏سازی برای ظهور کرامت انسان است.

2. وظیفه حاکم، جلوگیری از خدشه‏دار شدن کرامت انسان است.

حفظ آزادی و آزادگی انسانی

امام علی علیه‏السلام ، فرمانداران و استانداران خود را موظف می‏کرد که رفتارشان هماهنگ با شأن انسانی مردم باشد. یکی از عواملی که به کرامت آدم آسیب می‏رساند، محدود ساختن آزادی وی است؛ زیرا «آزادی در تعبیر حقوقی آن، نوعی استقلال و خودسامانی در زمینه‏های گوناگون زندگی است که از لحاظ رشد شخصیت انسان ضرورت داشته و در چارچوب مقررات و ممنوعیت‏های الهی و عقلایی است».

امام علی علیه‏السلام به صورت‏های گوناگون بر حفظ آزادی مردم تأکید داشت. آن بزرگوار، آزادی را ابزار حفظ کرامت انسان می‏دانست و می‏فرمود: «اِنّ النّاسَ کُلُّهُم اَحْرار؛ همه مردم آزاد هستند». یا اینکه می‏فرمود: «لا تَکُنْ عَبْدَ غَیْرِکَ وَ قَدْ جَعَلَکَ اللّه‏ُ حُرّا؛ بنده دیگری مباش که خداوند، تو را آزاد آفریده است».

در نمونه‏ای از رفتار امام علی علیه‏السلام که موجب حفظ آزادی می‏شود، چنین آمده است: ایشان در دوره حکومت خود به افراد مخالف اجازه می‏داد که در مجالس عمومی در کمال آزادی سخنان خود را بیان کنند. یکی از افراد قبیله بنی‏اسد در حالی که امام سخنرانی می‏کرد، میان صحبت ایشان از امام پرسید: «چگونه مردم شما را از این مقام کنار زدند، در حالی که شایسته‏تر بودید؟ امام پاسخ داد: «ای برادر بنی اسدی، تو نااستوار و ناسنجیده سخن می‏گویی! ولی حق خویشاوندی و پرسش‏گری داری.»

حضرت در این برخورد، آزادی فرد پرسش‏گر را محدود نکرد و اجازه داد تا حرف خودش را حتی در جایگاه نامناسب نیز بزند و امام با این رفتارش، در عین حفظ آزادی انسانی، امر تربیتی و حقوقی را از هم جدا کرد.

پیام متن:

1. آزادی، عامل رشد شخصیت انسان است.

2. رفتار حاکم باید به گونه‏ای باشد که موجب سلب آزادی از مردم نشود.

تشکیل جلسه عمومی با مردم

امام علی علیه‏السلام جلسه‏های بسیاری با مردم تشکیل می‏داد که سیاق برخی از خطبه‏های نهج‏البلاغه، این موضوع را تأیید می‏کند، حضرت، برگزاری جلسه عمومی با مردم را عامل به وجود آمدن و حفظ کرامت انسانی می‏دانست و معتقد بود با تشکیل این نوع جلسه‏ها مردم به راحتی می‏توانند سخن و پیشنهاد خود را مطرح کنند. ایشان به مالک اشتر سفارش می‏کرد:

بخشی از وقت خود را مخصوص کسانی قرار ده که به تو نیاز دارند. خودت را برای آنان فارغ دار و در مجلس عمومی بنشین و در آن جلسه فروتن باش در برابر خدایی که تو را آفریده است. سپاهیان و یاران و نگهبانان و پاسبانان را از آنان باز دار تا سخن‏گوی مردم با تو، بی‏لکنت (فصیح) سخن بگوید.

حضرت علی علیه‏السلام برای کسانی که قدرت سخن گفتن در جمع را نداشتند، «صندوق جمع‏آوری شکایت‏ها» یا «بین القصص» را تشکیل داد تا مردم نظرها و شکایت‏های خود را بنویسند و در آن قرار دهند.

تأسیس چنین محل یا صندوقی، به این موضوع اشاره دارد که چه بسا اگر شاکی شناخته شود و نیازش را به جز حاکم، بقیه مردم بدانند ،به شخص شاکی آسیب واد شود یا اینکه کارگزاران جزء او را بازخواست کنند که در هر دو صورت، کرامت انسانی خدشه‏دار می‏شود:

مَنْ کانَتْ لَهُ اِلیَّ مِنْکُم حاجَةٌ فَلْیَرْفَعْها فی کِتابٍ لِاَصُونَ وُجُوهَکُمْ عَنِ المَسأَلَةِ.

هر کسی از شما به من نیاز دارد، آن را در نامه‏ای بنویسد و در آن صندوق بیندازد تا آبروی شما را از خواری خواهش حفظ کنم.

این رفتار امام علی علیه‏السلام و روش برخورد او با مسلمانان و غیرمسلمانان، به این نکته بسیار مهم تربیتی اشاره دارد که با حفظ کرامت انسان، زمینه تربیت سالم وی فراهم می‏شود و اصلاح فرد و جامعه آغاز و انجام می‏پذیرد. همچنین زمینه کرامت اکتسابی «تقوا» و خودکنترلی فراهم می‏آید. حال اگر کرامت انسانی حفظ نشود، تحقیر و اهانت و سقوط انسانی آغاز می‏شود و امیدی برای اصلاح انسان، باقی نمی‏ماند. بنابراین، امام علی علیه‏السلام با معرفی کرامت به عنوان اساس حفظ شأن آدمی، می‏فرماید: «مَنْ لَمْ تُقَوِّمْهُ الکَرامَةُ، قَوَّمَتْهُ الاِهانَة؛ هر کسی را که کرامت پایدار نسازد، تحقیر و اهانت، او را پایدار خواهد ساخت».

پیام متن:

1. برگزاری جلسه عمومی حاکمان با مردم سازنده شخصیت آنان است.

2. تأسیس صندوق جمع‏آوری شکایات عامل حفظ کرامت انسان است.

3. برخورداری از کرامت انسان مقدمه اصلاح و تربیت فرد است.

ناز و نیاز / منیره زارعان734

شکوه آفرینش / سکینه ربیعی939

برگی از سیره نبوی / سکینه ربیعی1825

تکریم در سیره پیامبر اعظم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله / زهره احمدی1907

نگاهی به آموزه‏های اخلاقی در نهج‏البلاغه / اقبال حسینی‏نی1814

آثار شادی و نشاط در زندگی انسان از دیدگاه آیات و روایات / سوده‏سادات تقوی1926

زمزم دل (گلواژه‏های کوتاه تربیتی) / سیدحسین اسحاقی917

سیره اخلاقی شهیدان (شب‏زنده‏داری) / رضا آبیار1233

برخی رمز و رازهای ازدواج شایسته / سیدمحمود طاهری3738

نگاهی به بایسته‏های پوشش در حریم خانواده و جامعه / شکیباسادات جوهری1535

اخلاق قضاوت از دیدگاه اسلام / فرحناز فردوسیان1532

صائب تبریزی و دگرگرایی / محبوبه قربانی508

سخنان کوتاه تربیتی (بنی‏آدم اعضای یکدیگرند) / سکینه ربیعی627

ساده زیستی و قناعت در سیره علما / معصومه عبدالحسینی1029

کرامت انسانی در حکومت امام علی علیه‏السلام / ابراهیم کاملی2204


ابراهیم کاملی

منبع



نويسنده كيوان مجيدي معين
بخش ویژه
معرفی به دوستان
نام شما :
ايميل شما :
نام دوست شما:
ايميل دوست شما:

صفحات سایت
آمار وبلاگ